“İntihar,akla düşen bir damla asittir.Onunla yıkanmasını bilmeyen delik deşik olur ve erir.Bu yüzden intiharın eşiğinden dönen yoktur.Oraya varan orada yaşar.Oraya varan orada ölür.Şimdi sen de o eşiktesin.O eşinin altında.Ölene kadar.Korkma,sağlamdır yerin.Üstüne gökyüzü çökse,yıkılmaz zihnin.Çünkü durduğun yerde umursamayacaksın insanlığı.Ama unutma,tırnağın kırılsa mermiyle dolduracaksın ağzını
Gurur bazen tek noktadan kırılıyordu.Bir kemik gibi.Birbirinden ayrılan iki uç da sızlıyordu.Çevresindeki et şişiyor, içinde öfke ve üzüntü iltihapları birikiyordu.Bazen de gurur paramparça oluyordu.İşte o zamanlar zor kaynıyordu.Gurur parçalarını bir araya getirmek için platinleri,çivilerle tutturmak gerekiyordu.Bu çivilerin en sağlamı da intikam oluyordu.