Ayşe Karagüzel
@NaomiMisora
15 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Okuduğum ilk polisiye romandı, sadece tek kitap okuyarak tür hakkında yorum yapmam doğru olmaz. Ama olayları çözümlemek ve tahmin yürütmek zevkliydi, sadece kitap okuduğum hissinde değildim pek. Demek istediğim biri bana dümdüz olayları anlatıyormuş gibi, birisinin sosyal medyada yazdığı bir olayı okuyormuşum gibiydi. Ara sıra karakterler hakkında tahliller vardı ama zoraki yapılmış gibi geldi bana. Yazarın psikolojik tahliller ve anlatımlarla olayı karmaşıklaştırmasını beklerdim açıkçası. Çünkü dümdüz deliller üzerinden ne olup bittiğini anlamak işin keyfini kaçırdı. Çok önceden tahmin ettiğim şeylerin dedektif tarafından anlaşılacağı zamanı bekledim okurken. Bunu bir cinayet filmi izleyerek daha kısa sürede yapabilirdim. Kitabı, eğer olsaydı filmden ayıracak bir şey aradım ama bulamadım. Yine de polisiye merakım gitmedi tabi ki, başka bu türdeki usta yazarların kitaplarını okumayı isterim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitabı beğendim, daha önce yazarın "Alemlerin Rabbi Allah: Bilmek, Tanımak, Anlamak" kitabını okumuştum. O kitabı çok beğendiğim için bir kitabını daha okumak istedim. Kütüphanede bu kitabını buldum ama geri verirken aklım kaldı. Alıntı yapamadım kitaptan çünkü cümlelerin hangi biri için yapacağımı bilemedim, satın almayı düşünüyorum. Okurken birçok kere evet bunu biliyorum aslında, kimi zaman da ben bunu nasıl da unutmuşum dediğim zamanlar çok oldu. Dünyanın telaşına kendimi kaptırdığımı, yaşadığım hayat içinde kendime(ruhuma) bile yer olmadığını hissettiğim zamanlar oluyor çoğu zaman. Bir şeyler yapıyorum ama sadece yapıyorum. Laboratuvarda öğrencilerime kızıyorum bazen deney yaparken; yaptığınız şeyleri neden yaptığınızın bilincinde değilsiniz, bir şeyler yaparken akıl yürütün, nedenini "sorgulayın" diye. Sorgulamaktan, aklımı kullanmaktan, kalbimi dinlemekten uzaklaşmışım, kendimden uzaklaşmışım. Kitabın dediği gibi 'kendime yabancılaşmışım'. Tam bu noktada kitabın bana sunduğu reçete Kur'an okumak, vahyin hayatımı inşa etmesi için Kur'an'ı gerçekten okumak.
Okuduğum ilk Virginia Woolf kitabıydı ve kitaba başlamadan önce yazarın tarzı hakkında bir fikrim yoktu. Arkadaşım tavsiye etti ve bana ödünç verdi kitabı, o şekilde okumaya başladım ve uzun bir zamanda bitirebildim. Kitap kalın değil ama iş yoğunluğum fazlaydı ve sadece metroda giderken ya da 5-10 dakikalık zaman dilimlerinde okuyarak bitirdim. Ama yine de uzun zamanda bitirmemin asıl nedeni kitabın zor okunması diye düşünüyorum. Belki bu düşünceme katılmayanlar olacaktır (örneğin kitabı tavsiye eden arkadaşım), ama kitabı okumaya başlar başlamaz çok farklı bir üslupla karşılaştığımı kesin olarak söyleyebilirim. Yazarın betimlemeleri, bir olayı anlatışı vs sürekli parantezlerle, ara sözlerle, bambaşka alakasız duran kelimelerle bölünüp duruyordu. Kitabı okurken mekanı, zamanı, düşünce akışını takip etmekte zorlanıyordum. Kitap biraz ilerledikçe yazılanların, aslında karakterlerin aklından geçenlerin olduğu gibi tüm karmaşıklığıyla aktarılmış hali olduğunu fark ettim. Bunu algılayana kadar rahatsız ediciydi çünkü bu durum kitaba odaklanmamı ve okuduklarımı zihnimde oturtmamı zorlaştırıyordu. Kendi zihin bulanıklığım bu karmaşaya neden oluyor diye düşündüm ve algılarım kapandı sandım :) Ama durumu anlayınca başka bir gözle kitabı okumaya devam ettim. Yazarın diğer kitaplarının da böyle olduğunu öğrendim, açıkçası bunları yazmak çok güç diye düşündüm. Çünkü insan kendi zihninden geçenleri bile yakalayamıyor çoğu zaman. Üslup açısından oldukça farklı bir yeri oldu bende kitabın, bunun yanında yazarın ele aldığı yalnızlık, ölüm, yaptığımız seçimler gibi konulara bakış açısını derinlerde hissederek bulacaksınız. Kitabı okuyacaklara tavsiyem yolda izde okumayın, ben öyle hızlıca akıp giden zihnimi çok yormayacak kitaplar okurum diyorsanız hiç başlamayın...
Felsefeye meraklı olduğumu düşünüyorum ama hiç elime felsefi bir kitap alıp okumuşluğum yoktu. Bu kitabı da bir tavsiye üzerine değil, kitap dükkanında felsefe kategorisinde görüp ilgimi çektiği için ve yeni başlayacak biri olarak ağır gelmeyeceğini düşündüğüm için aldım. Gerçekten de güzel bir başlangıç oldu benim için. Ara sıra düşüncelerimi toparladığımda ya da kafamdaki problemi kendimce çözüme kavuşturduğumda zihnimde daha iyi yer etmesi için bir kenara yazdığım yazılara benzettim kitabı. Şimdi başka birinin benim gibi sorgulamalarını ve kendi cevaplarını okuyordum ve oldukça fazla ortak noktamız vardı. Tabi ki bunlardan daha fazla yeni fikir ve tespit ile karşılaştım ve daha çok felsefe ile ilgili kitap okumaya karar verdim. Kitabı okurken beni en çok etkileyen durumlardan birisi yazıldığı dönem ile benim yaşadığım dönem arasında tarih olarak neredeyse uçurum olmasına rağmen sorularımızın ve arayışlarımızın bu denli benzer olmasıydı. Okuduktan sonra kitabı rafa kaldıramadım, elimin altında tutmalıyım diye düşündüm zira ara sıra rastgele bir sayfa açıp okuduğumda bile bana önemli şeyleri hatırlatacağından eminim.
Yazarın çocukluğunu anlattığı bir kitabı okumadan önce pek parlak bir çocukluk dönemi geçirmediğini, muhtemelen şiddet gördüğünü ya da anne ve babasıyla alakalı acı tecrübeler yaşadığını tahmin ederim. Olumsuz duygulara karşı hassas biri olarak bu tür içerikler okuyacağıma kendimi bir nevi hazırlarım. Bu yüzden kitabı okurken beni etkileyen şey yazarın çocukluğunda başına gelen kötü olaylar değil; kötü olay dediğimiz şeylerin bizde bıraktıkları, biz şekil alırken bu olayların yaptığı dokunuşlar, kötü olay dediklerimize sebep olan asıl meseleler, kötü dediklerimiz için kırılması gereken önyargılar...Bazı insanlar için "kötü" olmak bir seçenek değil, bazı nedenlerin bir sonucu diye düşündüm kitabı okurken. Yahut bir olaya kötü demek için yeterince düşünüyor muyum, bu basit bir soru mudur? En önemlisi de bir insandan kötülük görmek, o insanı bütünüyle kötü yapar mı? Kendi içimizden bile kötü olan her şeyi çıkarsak biz biz olur muyuz? Bütün bunları sorgularken, yine de kötünün, acının, karanlığın ve çaresizliğin verdiği acıyı sayfaları çevirdikçe yudumladım. Yazarın kendi yaşadıklarından edindiği acı tatlı tecrübelerden kendine aldıkları gibi ben de okudukça kendime düşen payımı aldım.
Yazarın okuru olayların içine çeken etkin ve doğal bir anlatımı var, bu yüzden okuması oldukça keyifli bir kitap. Mutlaka kendi hayatınızla bağlantılar kuracağınız, belki anlam veremediğiniz ya da çoktan yargıladığınız bazı insanlar ya da olaylar hakkında tekrar düşünmenizi, içinde yaşadığımız toplumu ve öteden beri var olagelen bazı sorunlara farklı bakmanızı sağlayacak değerli bir kitap olduğunu düşünüyorum.
