Şimdi geziyorum şehri, meydanları
Martıların bile yok eski heyecanları
Umut dip köşelerinde eski tezgahların, sessiz esnafların
Çamurdan simsiyah olmuş rengi meydanların
Gönlü zengin memleketin evsiz evlatları
Küsmüş mahallelerine, sevmiş ekranları
Tabii, gerçek hep karanlık olduğundan
Tatlı gelmiş sanal dünyanın ışıklı, renkli reklamları
Öyle pis ve çarpık ki bu devrin kavramları
Normalleştirmişler kötülüğü, bencil davranmayı
O kadar aşağılık olmuş ki ademoğlu
Artık insanlardan daha çok seviyorum evcil hayvanları
Özlüyorum eski bayramları
Kulaklarımda mânâsızlığın keskin naraları
Yeni günler, yeni çıkan şarkılar gibi aynı
Kulağa hoş geliyorlar ama eksik anlamları