Felaket denen şey ne depremler ne de sellerdi; asıl felaket bizlerdik. Uyum nedir asla bilmeyen, kaostan beslenen, katletmeyi seven ve kendini Tanrı sanan canlıya insan denirdi. Fakat yine de bazılarımız iyiydi, bir elin beş parmağını geçmesek de.
Gökyüzünde kim bilir ne savaşlar veriliyordu ve biz in sanlar hepsinden bir haber yaşıyorduk. Keşke derdim zaman zaman , keşke istediğimiz kitaplara girebilsek ve oradaki hayatları yaşayarak deneyimleyebilsek.. Çünkü tek bir hayat yetmiyordu insana, tek bir hayata hapsolmak istemiyordu.