Natali Benlioğlu
@NataliBenlioglu
Öğretmen
İst. Üniv. Fen Fak. Biyoloji Böl.
İstanbul
İstanbul
17 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Bunun karışık bir mesele olduğunu böyle kolayca söylemek kifayetsiz kalıyor. İki tarafın olduğunu söylemek de teorisyenlerin sözleri. Yaşamım boyunca benimle olacak bir cevaba ihtiyacım vardı benim, kendime iyi bir adam diyebilecek miyim, bilmeliydim.
Ömrümün çoğunu bunu düşünerek geçirdim, bulduğum ise daha fazla karmaşıklık oldu yalnızca: Başka insanlar olmadan başka türlü davranabilir miydik? Bir suçu, çağından ne kadar ayrıldığını da göz önünde tutarak yargılaman gerekmez mi? Niyet etmeden gerçekten kötülükler yapabilir misin peki?
Köyün küllerinden aldığım kaşıklardan birini kullandım, hiç de suçlu hissetmedim kendimi. Savaşta eşyaların insanlara ait olmadığını çabuk öğreniyorsun. Kendi yaşamları var eşyaların, bir sürü insanla, sonsuz sayıda sahiple oradan oraya yolculuk ediyorlar.
Toplu suça dair bir sürü şey söylendi. Kavramda bir eksiklik göremiyorum: Tek yaptığın Almanya'nın ortasındaki bir lastik fabrikasının mutfağında yemek yapmak olsa bile, o yemekler, insanları ölüme götüren lastikleri yapan işçileri besliyordu.
Ne kadar uzak olsan da, az ya da çok suçluydun. Tek istisna çalışmayı ya da askerliği reddedenlerdi, ülkemiz onlara minnettar şimdi. Ama kahraman değilsen, gıyabında ortak oluyordun her şeye. Ahlaken orta nokta yoktu, güvenli bir bölge yoktu kalabalıklar için. Ve ben yemek yapmadım, üniformamı giyip elimden geldiğince savaştım.
Toplu suç kavramını hatalı bulmuyorum yani, ama öyle hissetmiyorum. Hiç görmediğim, üzerinde hiçbir şekilde tasarrufumun olmadığı şeylerden suçlu bulunmak adil yargıya uygunmuş gibi gelmiyor bana. Ama utanç duyuyorum, hem de en köklü biçimde.
Hepimizin suçlu olduğunu düşünmesem de, o zaman yaşananlar her şeyi lekeledi demek istiyorum, yayılıp duran bir çürük gibi.
Reklam