İbnü’l-Cevzî anlatır:
Bir âlim vardı, eline bir kitap aldığında dış dünyayla bağını koparırdı. Kendisine “Biraz dinlenmez misin?” dediklerinde şöyle derdi:
“Dinlenmek, vakti boşa harcamaktır. Ruhum, ilimle yorulmaz; aksine dirilir.”
Sonra şunu eklerdi:
“İnsanlar vakti öldürdüklerini sanırlar, hâlbuki vakit insanı yavaş yavaş tüketir.”
Bu yüzden salihler, her günün hesabını tutar; “Bugün Allah için ne yaptım?” sorusuyla günü kapatırlardı.