Oğuz Atay
Kitaptaki karakterler birer “kaybeden” değil; aslında fazlasıyla farkında olan insanlar. Düşünen, sorgulayan, ama anlaşılmayan.
Bu yüzden satır aralarında kendi kırıklığını buluyor insan.
Her öykü bir iç hesaplaşma, her cümle bir çığlık gibi...
Ve sonra şu satır çıkıyor karşımıza:
"Beni anlamıyorlardı. Zarar yok. Zaten beni, daha kimler anlamadı."
Çok, çok uzun bir zaman ama acısı hâlâ aynı, onu her zamanki kadar özlüyorum. Bazen buna daha fazla dayanamayacakmışım gibi geliyor, canımı çok yakıyor.