Menteş'in romanlarını en az 3 defa okumuş biri olarak ilk başlarda "Menteş ne anlatıyor, para kazanma kaygısı ile yazılmış" gibi bir önyargı oluştu. Anlamlandıramadığım bölümlere rağmen okumaya devam ettim çünkü içten içe "Menteşim yapmaz" kafasına da giriyordum. Nitekim de bir yerden sonra romanı elimden bırakamadım. Bir çırpıda bitti ve kapağı kapadığımda "Menteş yapmış yine yapacağını" diye düşündüm. Daha önceki romanları gibi değil, o sebeple oluşan önyargım yerini düşüncelere ve memnuniyete bıraktı. Hep gözümüzün önünde olan ama görmek istemediğimiz toplumsal olayları gözümüzün içine sokmuş. Kitapta bahsi geçen diğer yazarlar ve o yazarların kitaplarındaki karakter göndermeleri de gülümsetti. Okurken eğer bilmeseydim sırıtmazdı ama bilince de çok hoşuma gitti. İnceleme de bitti.