Ey çöllerin aşinası, rüzgârların dostu, güzel! Ey naz kucağında beslenen dilber! Ey vahşi gecelerin tatlı yasemeni! Ben bir güçsüz zavallıyım, rehberim ol çölde. Aşk yolunda kı-lavuzluk eyle gönlüme. İnşan kılığında olduğum için ürkme.....
Gülerken beriki, ağlıyordu diğeri. Katılaşmıştı birinin gönlü, yufkalaşmıştı ötekinin bağrı. Yalvarırken biri, sevinç çığlıkları atıyordu öteki. Ne garipti şu dünya. Her bir hadisede binlerce hikmet gizliydi besbelli. Yaşadıkça ne sınavlardan geçiyordu insan...
Mecnun birden pek yakın hissetti kendisini ceylāna. Kendi çaresizliğini gördü, hissetti bakışlarında.....