İnsanlıktır bu... Kat kattır, en sağlam, en güzel mücevheri en alttadır... Çirkin olan insanlığın en üst kabuğudur. Adam olan hem kendi kabuğunu, hem insanlığın kabuğunu, durmadan soymaya çalışır. Soydukça ortalık aydınlanır, soydukça...
O zamanlar insanlar, daha iyiydiler denemez, kim bilir, ama daha başkaydılar. Belki de kuşları daha çok seviyordular. Belki de yürekleri yufka, daha acımayla, daha sevgiyle doluydular. Belki de doğaya daha yakındılar, kim bilir...