Şimdi tutsağım. Bedenim bir zindanda demirlere bağlı;zihnim korkunç,kanlı, karşı konulmaz bir düşüncenin esiri! Tek düşüncem, tek inancım, tek gerçekliğim var: Ölüm cezası!
Sallanarak yürüdüm. İnsanın birazcık ekmeği olsa! Sokaklarda ısıra ısıra gidebileceği, bir küçük nefis çavdar ekmeği! Hem yürütor, hem de en iyisinden çavdar ekmeğini hayal ediyordum. Açlık iflahımı kesiyordu; ölmeyi, yok olmayı özledim.