Utanç, dışımızda kalması gerektiği halde, çok erken tanıştırıldığımız için içimize aldığımız kötü nesnedir.
Utanç, temelde , sevmeye ve sevilmeye layık olduğumuza bir türlü ikna olamamaktır. Sevgimizin karşılığı olarak bizi sevmekle mükellef bakımverenlerimiz ya da onların duygusal yokluğu nedeniyle sevme ve sevilme hakkımızı duyamamaktayızdır.