Çiçeklerin sesini duyan bir tek ben miyim?
Uykusuzluk emrine uyan bir tek ben miyim?
Ey dumanlı dağlarım, ey kurak ovalarım!
Her lahza kısrak gibi mutluluk kovalarım.
Oysa kâfi bir ayın göz'me uzanan şavkı,
Çiçek sesi mehtapla oluverir bir şarkı.
Günden güne sinsice kayboluyor hasletim,
Hüznümü azat eden dolunaya hasretim...
Artık işlev göremeyecek kadar delik deşik hale gelene dek birkaç on yıl boyunca yan katı maddeleri içinden zorla geçirip duran karmakarışık borulardan ibaret olacağıma müzik olmayı yeğlerdim.
İnsanların kendimi aşk için öldürdüğümü söylemesine izin verme, Sixsmith, bu çok gülünç olur. Eva Crommelynek'e kısacık bir an tutuldum, ama ikimiz de yüreğimizde kısa, pırıltılı hayatımın tek aşkımın kim olduğunu biliyoruz.