Ah Pollyanna,
İçimde sanki hep aynı şarkıyı çalan bir laterna:
Cancağızım basma perdeme bir çiçek de sen olsaydın
Kaçarken yangın merdivenlerine
Keşke grapon kağıtları assaydın.
Tarzının dışında bir anlatımı seçmiş bu sefer Coelho. Farklı karakterlerin ağzından olayların birbirine bu denli güzel bağlanabileceğini tahmin edemezdim. Felsefi yönü yine dolu dolu. Okuyucuya kendini, yaşamını sorgulatacak güzel dakikalar yaşatıyor :)