benim annem
parfüm nedir bilmez
lâkin envai çiçek kokar
çiçeklidir fistanları
okuma yazma bilmez
yol bilir,yordam bilir
yürüyen ansiklopedidir
masal bilir,ağıt bilir
siyah beyaz
kürt türk demez
müslüman hristiyan demez
öz evlatlarıdır dünyanın bütün çocukları
aynı ırmaktan emzirir
gözyaşları eşit akar hepsine
takvim bilmez
doğurduklarının gününü,saatini bilir
zemheriyi,yakan güneşi
gidenlerin yasını bilir
kalanların ciğer deliklerini
her sabah güneşten önce uyanır
o doğurur güneşi
aydınlatır ömrümüzü
dokunur kalbine sabahın
benim annem şiir bilmez
konuşur kuşlarla
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Muştu
en çok da kırlangıçlara benziyordun
baharı muştulayan kanatlarınla
sıcak iklimlerden umut taşıyordun
kışa meyilli bozkırlarıma
kesik bir ay oluyordu dudaklarım
sonsuz bir nehir olup uzanan boynunda
parmak uçların gezinirken yorgun saçlarımda
basıyordu şehri ılık bir yağmur
dans ederken ruhumuz kaldırımlarda
küheylan olup soluksuz koşuyordum
cennetin arka bahçesi kadife gerdanında
sığınağım oluyordun
yıldız sağanaklarında
susuyor, susuyor,susuyordun
merhem oluyordun ecza gözlerinle
antik çağlardan kalma yaralarıma
çiçek açıyordu dokunduğun ne varsa
gelincikler salınıyordu ağzımın kenarlarında
şimdi ve sonra
ne vakit düşerse ruhum dara
sensin yatacağım tek rüya
Necat Uslu
Necat UsluYol
paslı bir neşterle
kadim bir yarayı oymaktı aşk
altında kalmaktı elleriyle inşa ettiği yapının
onarmaya çalışmak dağılmış bilyeleri
kara bir trenim diyordum -hıçkırarak-
sürgünüyüm uzayan yolların
gidiyorum
her istasyonda bir parçamı bırakarak
iki ray arasındaki mesafe
asla kapanmayacak
tinime yakın
tenime ırak
diyordum:
dünya yaşamakla yaşlanmak arası
gri bir tımarhane
tırnaklarımı geçirdiğim gövdem un ufak
okuyordum yaşayamamışların hüznünü
anamdan emdiğim sütü
burnumdan akıtıp
dökülen kirpiklerimi ayraç sayarak
ve sen
sığdırmaya çalışırken yüzümü tuvale
su gibi narin parmaklarınla
acım sığmaz diyordum
sığmaz acım
arşa sığmazken
zakkumdan öte acı ağacım
tükenmiş ama sol cebimde unutulmuş
tükenmez kalem gibiydi kalbim
göğsümün baskılanmış
kaburgalarının altında
düştüm diz üstü cam kırıklarına
sanmayın can kırıklarım umurunda
bir can ki
kendi enkazının altında
...
Necat Uslu
Necat Uslu