Bu yürek şimdi ölmüş durumda,artık ondan dışarıya yansıyan hiçbir coşku yok.Gözyaşlarım kurudu.Artık beni canlandıran gözyaşlarımın ferahlatamadığı düşüncelerim,kaşlarımın endişeyle çatılmasına neden oluyor.
Bizimle beraber diğer şeylerin durmadığı gibi olaylar da bir bir sıralanır. bizimle birçok hayat da akıp gitmektedir.Nasıl olur da diğer hayatların nasıl geçtiği ve nasıl biteceği önemsenmez? Üstelik bu kadar hayat kaybetmişken.Hatırladığımızda her iç çektiğimiz,her seferinde kayıplarımız için üzüldüğümüz anlar hafızalarımızda.Tüm bunları hissettiğimiz için bile ayaklarımızın yere daha sağlam basması gerekmez mi? Bunun farkına vardığımızda hiçbir güç bizi durdurmamalı.
Hayatlarımızda heyecanlarımızı kaybetmememiz dileğimle…
Sevgiler.