Kimsenin seni tanımadığı bir şehirde, balkonda, kocaman bir hırkanın içinde sorguluyorsun. Her zaman yaşadığım için şükrediyorum, kimi zaman bir mezarlığa bakıp bakıp dalıyorum. Kimi zaman helikopter sesleri eşliğinde bir kahveyle mutlu oluyorum.. Bazen bir şehir de boğuyormuş” gönlümün yükünü kaldıramamıyorum dediğim günlerden, nasıl olsa bitecek dediğim yere geliyorum.. Bazen bir gecede 10 yıl yaşlanıyorum..Ama inancımın daha farklı duyguları yaşadığımı hissediyorum. Karanlıkta tek mum alevi sen kalsan bile, aydınlatmaya yeter diyen Aydınlık varsa umut da vardır. Sabredelim..