Benim sorunum neydi?Ölümüne depresif değildim ama mutlu da değildim,bu iki duygu arasında bir yerde süzülüyordum .Bu iki çelişen duygunun çoğu insanda aynı anda var olduğunu ve var olabileceğini bilmediğim için daha çok acı çekiyordum.
Anne babanın işlediği günahların cezası çocuklardan çıkarmış.Bu benim cezam.Bu çocuk ömrü boyunca göremez hale gelirse artık edebiyatmış,ödülmüş hiçbir şeyin önemi yok,hepsini bırakıp kızımın yanı başından ayrılmam,diye düşündüm.
Bir kez kendini bulmuş olan bir kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık.Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.