Acılar iyi ki var.
İnsanın kendisiyle baş başa kalmasını sağlıyor. Sürekli olmasa da bazen tüm kargaşadan kaçıp sığınacaksın kendine.
Belki de hüzünler sayesinde kendimizi tanıyoruz. Neye kızacağımız, neye güleceğimiz bir süre sonra değişiyor. Bırak değişsin.
Değiş.
Daha fazla kırılmamak için değiş.
Bazen kendinden uzaklaşıyorsun. Bir insana ne kadar çok gidersen, kendine de o kadar hasret kalıyorsun. Kendinden gidince kendine zor geliyorsun.
Belki mutluluktan uçamayız ama en azından ayaklarımız yere sağlam basar.
Zor mu insanca yaşamak? Hani bir söz vardır, "Kendine yapılmasını istemediğini başkasına yapma." diye. Keşke her tartışma anında düşünülse.
İnsanlar birbirini kırıp, şehri sırılsıklam etmişler.
Hiçbir şey yokmuş gibi gitmişler.