N.Öztürk
@NeseliHoca55
Merhametli bulduğum her kadının yüzünün bir parçasını, annemin hayalimdeki yüzüne ekliyordum.
İyi insanlara özgü bir alamet, Güzel bir şeye şahit olduğunda ona mukabele etmek, edeme diğin anda içten bir mahcubiyet yaşamak. Sevdim bunu. Temiz buldum. Saf, düzgün ve temiz. O an karar verdim işte.”
İnsanın başına böyle şeyler de gelirmiş. O güne kadar böyle şeylerin hep başkalarının başına geleceğine dair tuhaf, aşırı bencilce bir inanç içindeydim, zihnimin köşesinde böylesi çaresizliklerin bana ulaşmayacağı gibi sebepsiz bir kabul vardı.
"Deniz gören masa diye bir şey var bu hayatta. İnsana son derece gösterişli, alımlı, cazip bir vaatte bulunuyor. Deniz gör-mek demek, burada kendini iyi hissedersin demek. Burada bir mutluluğa ortak olacaksınız demek.
Bir insana ve kelimelere inanmak, ama ekmeğe ve suya inanır gibi derin bir duyguyla inanmak, aklımın ucundan bile geçmiyordu artık. Uzun zamandır unuttuğum bir şeydi ve bu yüzden de onunla gitmek için başka sebebe ihtiyacım yoktu. Hiç umulmadık bir anda, insana ve kelimelere inanmak, bir hayata inanmaya başlamak.