N.Öztürk
@NeseliHoca55
Şu anda okuduğu kitap
Her yanım yara bere içinde kaldı ama ölmedim. Her ya-nım kan revan içinde kaldı ama ölmedim. Üstüm başım toz dik durmaya çalışarak -özellikle de başımı dik tutarak-, ağır toprak içinde ayağa kalktım ve çektiğim acılara aldırmadan, adımlarla yürümeye devam ettim. Ayaklarım acıdı, sızladı, yürümekten vazgeçmedim. Sonra kimsenin bana bakmadığını, ilgilenmediğini fark ettiğim bir yerde, artık herkes kendi ha-yatının uçurumlarından sakınmak için başka yerlere dikkat kesildiğinde, kendimi usulca yere bıraktım ve uzunca bir süre öylece kalakaldım.
Bir şansım daha olsun isterdim, dilediğimde geri dönebi-leceğim huzurlu bir yer mesela. Bir ağacın altı olabilir; serin gölgesi çocuk bağırışlarıyla dolup taşan. Yaptığı çorbanın kokusunu özlediğim, eli maharetli bir akraba evi de olur; yazları gidilen o ahşap ve kerpiç kokulu köy evi.
Hayatlarının boyası parça parça dökülünce huzursuz oldular. Mecburiyetlerinin arkasına takılıp kendi yollarına düştüler.
Çok ağladı. Terk edilmiş kadınlar gibi ağladı. Gururu kırıl-mış kadınlar kadar çok. Aslında çirkinmiş de çirkinliğini o an fark etmiş kadınlar gibi. Çok sevildiğini sanıp aslında hiç sevilmemiş olduğunu, kandırıldığını düşünen kadınlar kadar. Bu dünyada kendisini gerçekten sevdiğine inandığı tek erke-ğin aslında hiçbir zaman kendisine ait olmadığını fark eden kadınlar gibi ağladı. Kocası kendisinden genç bir kadının pe-şinden giden kadınlar kadar. Kabarık, mor tüylü banyo halı-sına çöktü ve sesi kısılana kadar, içindeki zehri ancak ağlayarak çıkarabilirmis gibi ağladı.
