altschmerz
@Nesferes
Fenerbahçe /Kendi çölünde kaybolanlardan birisi.
bizler, tarihin ortanca çocuklarıyız. bir amacımız ya da yerimiz yok, ne büyük savaşı yaşadık ne de büyük buhranı. bizim savaşımız ruhani bir savaş, en büyük buhranımız; hayatlarımız.
çok çok eskilerde bir kabile varmış, insanlığın ilk günlerinde. bu kabilede herkes gündüzleri sabah erkenden avlanmaya çıkarmış ve gece geç vakitte dönerlermiş. yalnız içlerinden biri bunlarla avlanmaya gitmezmiş. ormanlarda gezip tozar aylak aylak dolaşırmış, kuşları dinlermiş, çiçekler koparırmış, dolaşır dururmuş. kuşları dinlermiş çünkü onları anlarmış. onlarla arkadaş olurmuş. elbette kabiledeki diğer herkes onun deli olduğunu düşünürmüş. kabiledeki kimse onun kim olduğunu nerden geldiğini bilmezmiş. ama herkes ona acıdığı için kabileden de atmaya kıyamazlarmış. ona yardım edip hayatta kalmasını sağlarlarmış. bir gün kabilede aksi bir adam kabileyi bir araya toplayıp onlara bir şey anlatmak istediğini söylemiş. bu adamı kabileden atmaları gerektiğini, kabileye yük olmaktan başka bir işe yaramadığını anlatmış. kabilenin en yaşlıları adamın bir zararı olmadığını,yiyeceğimizin çok azını onla paylaşmamızın bir sakıncası olmadığını söylemişler. ama kabilenin geri kalanları aksi adama katılmış. kabileden “haklı”, “onu niye aramızda tutuyoruz ki” gibi sesler yükselmiş. en sonunda oy birliğiyle kabileden atmaya karar vermişler ama deli olduğu için köyü geri bulmalarından korkuyorlarmış. bu arada bu adam hiç konuşmuyormuş kuşlarla konuşurken garip sesler çıkarmak haricinde. demişler n'apalım falan derken gözünü bağlayarak çok uzağa götürüp orada kafasına vurarak bayıltıp geri döneriz. öyle de yapmışlar adam direndiyse de zorla kabileden çok uzağa ücra bir köşeye şans eseri geri dönemeyeceği bir yere bırakıp geri dönmüşler. kabilenin ilk günleri her şey yolundaymış. bir gün o adamın yaşadığı çadırda topladığı çiçeklerin olduğunu hatırlayıp onlara bakmaya gitmişler. çiçeklerin hepsinin solduğunu görmüşler. garip olan bir şey yokmuş sonuçta toprakta değildiler. ama garip olan
Siz anlanamaz, sen anlanır. Bazı kitaplarda sizi seviyorum’u okuyunca gülerim. Sanki siz sevilebilirmiş! Sen sevilir, değil mi?
İnsanlar bir adamın bütün hayatının bir tek kitapla değişebileceğinin farkında değiller
Eşkıya derken, sizi döven size sataşan kişilerden bahsetmiyorum. Benim söylediğim eşkıyanın sözlük anlamıyla bir alakası yok. Eşkıya derken mazlumları kastediyorum. Hiçbir şeye sahip olmayan, akşam gideceği bir evi bile olmayan ama buna rağmen başını eğmeyen ve başaran kişi Eşkıya'dır
