İnsan, insanın yoldaşıdır. Hayat dediğin en çok da iki yerde başkalarına muhtaç bırakır bizi: evlenirken ve ölürken. Çünkü o anlarda sadece kalp değil, Gözde kalabalık arar. Bir el, bir omuz, bir nefes ister yakınında.
İnsanın başına ne gelirse gelsin hayat devam ediyor. Ama bazen öyle anlar olur ki dilimiz tutulur, yüreğimiz paramparça olur. Ama unutma! Hayat acılarımıza hiç aldırış etmeden sürüp gider. Acısı taze olanlar daha çok yaralıdır, acısı eski olanlar ise yalnızca kederlidir.
Değişmez düşüncelerle iyileşmez hastalıkların kemirici ısrarı vardır. Bir ruha girmeyegırsünler, yiyip bitirirler onu, ne düşünmeye zaman bırakırlar ne de herhangi bir şeyden zevk almaya... sakın böyle bir karanlığa teslim olma!!!