"Ancak değişebildikçe yaklaşıyoruz kendimize ve yine de bizi kendimizden uzaklaşacak şekilde değiştiriyor hayat. Doğuyoruz ve anne babamız bize teşekkür etmesini öğretiyor.
Müteşekkir hissetmesek bile teşekkür edeceğimizi bile bile öğretiyorlar bize bunu. Sevinmesek de 'Sevindim' demesini öğretiyorlar. Böyle böyle, kendimiz olmayan bir benlik bizi kat kat sarıyor, sarıyor, ve sonunda asıl benliğimiz onun içinde o kadar gömülü kalıyor ki hiç sesini duyamaz oluyoruz onun. Anne babalarımızın, öğretmenlerimizin, sonra başkalarının gözlerindeki ışığı görmek için kendimizden feda ettiğimizden öyle çok şey var ki . . ."