Hayat,birbirinden ayırdıklarını kısa bir müddet için tekrar yaklaştırır gibi olsa bile uzun zaman yan yana bırakmıyordu. Geçen günleri bir daha geri getirmek mümkün değildi ve sadece hatıralar,iki insanı birbirine bağlayacak kadar kuvvetli değildir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sonucunda şimdiki kendisini var edecek,bugünkü İvan İlyiç'i oluşturacak şey başladığı anda,bir zamanlar onu çok mutlu eden,güzel diye nitelendirdiği her şey toz gibi dağılıp gidiyor,hiçe dönüşüyor hatta çoğunlukla bayağılaşıyordu.
"En hüzünlü kitaplardan bile daha hüzünlü hayatlar vardır."
Düş beni başka bir dünyaya taşımıyor,düş düşünüyor ve beni düşünüyor. Onun düşüncesi bizim düşünce dediğimizden farklı çünkü düşündüğünü bilmeyen bir düşünce.
