Kelimeleri duymuştum ancak beynim onları ayrıştırmakta güçlük çekiyordu."Ya yaptıysam? Ya bir adamı öldürdüysem? Sanki Ya güneş buzdan yapılmışsa? ya da Ya yağmur aşağı değil yukarı doğru yağıyorsa?" diyordu.Böyle bir şey var mıydı? Oğlumun cinayet işlediği bir dünya mümkün müydü?
Ama burada gereksiz bir soru soruyordum kendime: "Hangisi daha iyidir,kolay elde edilmiş bir mutluluk mu, yoksa insanı yücelten acılar mı? Evet,hangisi daha iyidir?"
Ah,hiçbir şey yapmamam tembelliğimden olsaydı keşke.Tanrım! Kendime ne büyük bir saygım olurdu o zaman.Tembellik de olsa,kuşku duymadığım belirli bir özelliğim olduğu için ne çok saygı duyardım kendime!