Nida Ercan
@NidaErcan
per aspera ad astra *
İnsan gerçek bir hüzün karşısında, gözyaşı dökme gücünü bile kendinde bulamıyordu.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Uzun zamandır okuduğum en huzursuz ama o kadar da elden bırakması zor kitaplardan biriydi. Çok kısa sürede bitti zaten. Tuhaf Resimler, labirent gibi iç içe geçmiş bir sürü hikayeden oluşan inanılmaz bir kurgu. Okurken sürekli tetikte tutan arkasında ne olduğunu merak ettiren ürpertici atmosferi çok iyi yakalamış yine hikayedeki blog yazarı gibi kim olduğunu bilmediğimiz yazar Uketsu. Yazarın detaycılığı bambaşka bir seviyede sanki yazarı kitabın içinden biri gibi, kitapta asla hiçbir ayrıntı atlanmamış, her fırça darbesinin her satır arasının arkasında sır var. En önemlisi kitaptaki resimler. Resimler burada sadece sayfayı süsleyen görseller değil hikayenin tam olarak kalbi en önemli parçası. Onlar olmasa anlatılan yarım kalırmış. Detaylarında kaybolduğum bir kitaptı.
Zevkin alınan ya da verilen bir şey olmadığını seninle anladım. Kendini verme ve ötekinden kendisini vermesini isteme biçimiydi zevk. Kendimizi tümüyle birbirimize verdik.
Aşk konusunda çok zorlandım; çünkü insanın neden sevdiğini ve neden herkes bir yana, sadece o belirli kişi tarafından sevilmek istediğini felsefi olarak açıklamak imkansız.