Kendime "Bu kadar yalnız kalınabilir mi?" diye sorardım. "Sosyal hayvan insan, dayanabilir mi kimsesizliğe?" Ama artık bliyorum yalnızlığın korkulacak bir yanı olmadığını.
Ama dediğim gibi, en büyük hatam insanlardan cümlelerimi bitirmelerini beklemekti. Hayatımın belli bir dönemine kadar hep böyle yaptım zaten. Gözlerinin içine baktım beni bilsinler diye. Birisi gelip, "Evet, ben seni tanıyorum" desin diye bekledim. Ama sonra anladım ki öylesine insanlar yoktu. Olsalar bile kitap okumuyorlardı...