Sevdiklerimizi öldürüyoruz, çünkü onlar da bizi öldürüyorlar; fakat darbelerimizi insanca vurarak, açtığımız yaraları namütenahi şefkatimizle iyi etmeğe çalışarak ve tekrar yaralayarak, sevdiklerimizi hazla keserek güzel tezadını tattırarak öldürüyor ve ölüyoruz.
Yaşamak yaralamak ve yaralanmaktır; fakat insanca...
Bizim tıynetimiz, ruhumuzun hayvan ve Allah'a giden iki yolunun köşesinde mündemiçtir. "Ne melek, ne hayvan!" - "Hem melek, hem hayvan!" Bununla beraber yüzümüz meleğe doğrudur, gayemiz Allah'a doğrudur.
-Fakat her insanın hayatı mühimdir, değil mi?
-Manalarına bağlayarak düşünürsek aynı derecede mühim ve ehemmiyetsiz.
-Ah bu boşluk... Evet, kendimde en iğrenç arzuların tohumlarını buluyorum.
-Bütün insanlar böyledir.
-Emin misin?
-Sevmek öldürmektir. Bunu çok söyledim ben. Böyledir. Hepimiz katiliz.
-Fakat bilmeyerek, istemeyerek azar azar öldürerek değil mi?
-Evet.
Evlenmek insanı yalnızlıktan kurtarmaz, belki daha da müthiş bir yalnızlığa atar. Bu iki kişinin bir arada ve ayrı ayrı yalnız kalması demektir ki cemiyetten gelecek imdadın da kıymetini sıfıra indirdiği için en ümitsiz yalnızlıktır.