Affetmemek, insanın yaşamı boyunca
başına gelebilecek en büyük felaketlerden
biridir. Çünkü bilinen tüm sıkıntıların,
bilinmeyen sebebidir affetmemek.
Affetmemek en zehirli duygulardan biridir
ve insanın enerjisini bütünüyle çalar…
Peşinden hastalıklar getirir, felaketler
getirir…
Başkasını affetmemekle kendimizi
affetmemek arasında hiçbir fark yoktur.
Özünde affetmemek insanı her durumda
zehirler. En sinsi düşmanımız ve en büyük
zaafımızdır affetmemek. Hiçbir yılanda, bu
kadar güçlü bir zehir bulunmaz. Hiçbir
zehir, bu kadar amansız yakalamaz…
Allah diyor ki: “Benim rahmetim yüz idi, doksan
dokuzunu kendime ayırdım, birini ise yeryüzüne
yaydım.” İşte insanların hiç tanımadığı bir
varlığa merhamet duyması bundandır.
Ne diyor Yusuf Suresi, 86. ayette Hz. Yakup:
“Ben dayanılmaz kahrımı, üzüntümü yalnızca
Allah’a arz ederim.” O halde “Allah de ötesini
bırak”. Ancak duayı göz ucuyla bile takip etme.
Kul Rabb’ini imtihan etmez!
Ağaç dikmeden yaşlanan insan, dünyada çalışmadan, mirasla geçinen bir asalak gibidir. Mutlaka ağaç
dikin, geleceğe bir miras bırakın. Diktiğiniz ağaçları ara
sıra ziyaret edin, onlara bakın, hizmet edin. Bu sizi çok
mutlu edecektir.