Bir kişi yaşamının her anında, kendisi olarak ne kadar var olduğuna dair iç beyinde, amigdala düzeyinde bir hissiyata sahiptir. Yaşamında kendin olarak var olduğun zaman için bilir; sesin, bakışın, yürüyüşün, gülüşün, tüm bedenin bunun sinyallerini verir. İçinde bulunduğun hal kötüymüş, acı çekiyormuşsun, şu bu... Ama sapına kadar kendinsin, kişisel bütünlük içindesin. "Ah!" diye inlerken bile içinde bir şükür duygusu vardır. Sapasağlam kendinsindir, acın da sensindir,
Bir yol var bildiğim, sonsuzluğa giden. Senden geçiyor. Bir şık var, gördüğüm, aydınlatan geceyi. Senden geliyor. Bir ses var duyduğum, bütün çaresizliklere meydan okuyan. Senden yükseliyor. Sende bütün güzellikler. Bütün iyilikler senden başlıyor. Senin olduğun yerde çirkinliğe, karanlığa, kötülüğe yer yok. Hangi kapıdan içeri girersen, orada keder kalmaz. Varlığın, düzenler yaşamamızı.