Ben en başından beri biliyordum katilimin sen olacağını. Dalgaları boyumu aşan okyanusta kırık bir sandalda biliyordum beni bırakacağını. Biliyordum vadettiğin rüyaların aslında kabusum olacağını. Bahar gibi görünüp, fırtınam olacağını diyorum ya biliyordum. Yanlış kaynayan kemiği kırarlardı, yanlış insana gönlü kaynayanı da.. Biliyordum.. Ama bazen yanılmak istiyor insan.
"...Herhangi bir nedenle bu doğa yasalarından biri, örneğin iki kere ikinin dört ettiği benim hoşuma gitmiyorsa, kime ne? Beni ne ilgilendirir doğa yasası, bana ne matematikten? Kuşkusuz, taş taştır Ne var ki, bu taşı yıkmaya gücüm yetmiyorsa, yerinden kımıldatamıyorsam, kendimi daha fazla yoracak değilim. Doğrusu, bu durumda karşımda bir duvar da olsa, buna boyun eğmeye hiç niyetim yok."