Garip bir yer dünya. İçine düşen herkes, ellerinde yağlı urganlar, yardım ettiğini sanırken bile, birbirinin celladı kesilir. Acı, dirayeti emmeye başlayınca, herkes her şeyden vazgeçer bir noktada. Kendinden evvela.
Her türlü acı, çözülene kadar bizimle kalır. İçimizdeki yaranın elçisidir ve biz onlarla başa çıkana kadar depresyon, kaygı, kalp kırıklığı ve bazen de fiziksel sorunlar olarak mesaj göndermeye devam edecektir.
Eğer sağlam sınırlarımız yoksa, başkalarına öz değer ve kimlik duygumuzu yaratma gücü verir, benlik duygumuzdan vazgeçer ve özünde kendimizi terk ederiz.