Anneme ; Paris’te falanca yere arabayla gideceğimi söylediğimde , hep aynı cümleyi işitiyorum : ‘ park edemezsin ! ‘ Sanırım ömrümü , sembolik olarak , anneme park edebileceğimi ve bardağımı devirmeyeceğimi kanıtlamakla geçiriyorum …
“Dünya bir karambol ve kimseye çarpmadan yürümeye çalışmaktansa kollarımı daha da açarak herkesi devirmeyi tercih ediyorum . Belki bi sanatçı gibi eserlerim yok ama çarptıklarımın hafızaları var ! Gözle görülür, kulakla duyulur hiçbir şey üretmeyen ama hafızalara tecavüz eden bir sanatçıyım ben.”