Şimdi hayatımda kapladığı yer arasında dağlar kadar fark vardı. Bu kalbimi kırıyordu. Eskisi gibi olamadığımızı bilmek, yaralayıcıydı. Sayısız sebebi olabilirdi bunun, araya mesafe girdiğinden belki kırıklarım onarılmadan kalıyordu ve içimde bir yerlere parçalara ayrıldığım yerden yanlış kaynıyordum. Üstünü örtüp geçtiğim, ya da geçtiğini sanıp türlü bahanelere sığınıyordum. Yapayalnızlaşıyordum.
Kafamın içinde kaybolduğum yerlerin birinde kendime rastladım birdenbire. Oradaydım. Yalnız kalmaktan ziyade, yapayalnız kalmaktan korkan Aksa'ydım. Şimdi buradaydım; tepeden tırnağa korkak ve çok da yalnızdım.