Ayşegül Demiröz
@NocturnalAnimals
"Yaşamla alay edin, onunla oynamak gerekir; her ne kadar bu oyun zahmetine değmezse de başka seçeneğimiz de yok. Yaşamla oynuyorum. Tek iyi olan şey, işte bu. Oyun zahmetine değmiyor;"ama oynamak, acı çekmekten iyidir.
Her insanın bir diğeri için engin bir muamma oluşu, üzerine kafa yorulması gereken şaşırtıcı bir gerçektir.
Kendi kendime soruyorum: Nerede hayallerim? Kafamı sallıyorum, yıllar nasıl da uçup gitmiş diye! Ve sonra yine bir soru kendine. Gelip geçen yıllarda ne yaptın? En güzel yıllarını nereye sakladın? Yaşadın mı yaşamadın mı? Bak dersin kendi kendine, bak, yeryüzüne nasıldı soğuk çöküyor. Daha önümüzde yıllar akıp gidecek, arkalarından kasvetli bir yalnızlık gelecek, bastonlu, titremeli bir İhtiyarlık gelecek, ardından da kader ve ümitsizlik. Fantastik dünyandan donuklaşacak, buz tutacak, hayallerin solacak sarı yaprakların ağaçlardan dökülmesi gibi dökülecek...
Şu anımı, geri döndüremeyeceğin geçmişle uyum içinde inşa etmeyi seviyorum. Bir gölge gibi umutsuz ve amaçsız dolaşıyorum Petersburg'un cadde ve sokaklarında; üzüntülü ve kederli.
Insan, duvara konuşmadığını biliyorsa, neden yüreğinde olanı hemen ve doğrudan dile getirmez? Neden herkes gerçekte olduğundan sanki daha sertmiş gibi ve aklından geçenleri çok erken itiraf ederse duygularına ihanet etmekten korkarmış gibi görünür?