Soren
@NotAvailable
cismi fikrine yetişemeyen biriyim maalesef
68 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Nasıl davranacağımızı bilemediğimiz zamanlarda davranı şımıza rehberlik etmesi için gruba bakarız. Sürekli etrafımızı tarar ve "Diğer herkes ne yapıyor?" diye merak ederiz. Amazon, Yelp ya da TripAdvisor'da yorumları kontrol ederiz çünkü en iyi" satın alma, yeme ve seyahat alışkanlıklarını taklit etmek isteriz. Bu genelde akıllıca bir stratejidir. Sayısal kanıtları vardır.
Ancak bir dezavantajı da olabilir.
Kabilenin normal davranışı genellikle bireyin arzulanan davranışına hâkim gelir.
...
İnsanlar da böyledir. Grubun normlarına uymak için muazzam bir iç baskı vardır. Kabul edilmenin ödülü genellikle bir tartışmada haklı çıkmanın, akıllı görünmenin ya da gerçeği bulmanın ödülünden daha büyüktür. Çoğu zaman tek başımıza haklı olmaktansa grupla birlikte yanılmayı yeğleriz.
Sayfa 132
"Bir insanın at olmasını gerektirmez ahırda doğması" diyor 
Bernard Shaw evet ama ahırda büyümüş bir insanı at gibi hissetmekten alıkoyamazsınız
Bernard Shaw evet ama ahırda büyümüş bir insanı at gibi hissetmekten alıkoyamazsınız8/10
2024 193. kitabı
Kitap neredeyse baştan sona ebeveynlerin çocuğu istismar ettiği üzerinde duruyor. 
Alice Miller bize anne ve babamıza karşı olumsuz duygular beslememizin çok normal olduğunu, toplumda dayatılanın aksine onlara her koşulda sevgi ve hürmet borcumuz olmadığını söylüyor.
Okudukça ve durup dışarıdan baktıkça hak veriyor insan. Kişinin bedeninde karşılık bulan çoğu hastalığın bilinç seviyesine ulaşamamış duyguları bastırmanın sonucu olduğunu iddia ediyor. Başta "bir puro sadece bir purodur, bazen" tavrı takınıp ciddiye almamıştım. ama ilerledikçe ve okurken olup bitenleri de gözlemledikçe hemen her şeyi bu kitap gözüyle okumaya başlamak gibi bir lanete kapıldım. Bi de son günlerde artan çocuk cinayetleri, ailelerinin bu konudaki payının haberlerini görmek de etki etmiş olsa gerek.
Sanki kitapta yeni bir şey öğrenmemişim de bedenimin yıllardır bildiği şeyleri, bilinç düzeyine çağırmışım gibi
Alice Miller bize anne ve babamıza karşı olumsuz duygular beslememizin çok normal olduğunu, toplumda dayatılanın aksine onlara her koşulda sevgi ve hürmet borcumuz olmadığını söylüyor.
Okudukça ve durup dışarıdan baktıkça hak veriyor insan. Kişinin bedeninde karşılık bulan çoğu hastalığın bilinç seviyesine ulaşamamış duyguları bastırmanın sonucu olduğunu iddia ediyor. Başta "bir puro sadece bir purodur, bazen" tavrı takınıp ciddiye almamıştım. ama ilerledikçe ve okurken olup bitenleri de gözlemledikçe hemen her şeyi bu kitap gözüyle okumaya başlamak gibi bir lanete kapıldım. Bi de son günlerde artan çocuk cinayetleri, ailelerinin bu konudaki payının haberlerini görmek de etki etmiş olsa gerek.
Sanki kitapta yeni bir şey öğrenmemişim de bedenimin yıllardır bildiği şeyleri, bilinç düzeyine çağırmışım gibi