Ben ikide bir böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılarak öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil.. insanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile.. Sadece yalnızlık ihtiyacı.
İçimde müthiş bir hafiflik , bir genişlik duyuyorum. Belki de hakikaten sevmek budur. Belki de ben şimdiye kadar sahiden sevmenin ne olduğunu bilmiyordum.
Hayatta hicbir şey ,uğrunda ölmek icin istenmez. Her şey yaşamamız icin olmalıdır. Hatta biraz ileri gideyim ,kendi yaşamamız icin..
Sen kafanın içindeki yokluğa o kadar şaplanmışsın ki , derhal uğrunda can feda edecek bir şey arayarak ikinci bir yokluğa dalmak istiyorsun!