"Öyle yalnızım ki," dedi.
Samimiydi. Hasta bir yer vardı içinde, burkulmuş, o sözcüklerle
dışa vurmuştu, ona bu denli katı davrandığım için utanç duydum.
Bazen bir fikir zararsızca
odada
uçuşuverirdi. Minik, beyaz bir kuş gibi. Kötü değildi niyeti.
Tek isteği bana yardımcı olmaktı zavallı kuşun. Ama onu daktilonun
tuşları ile örseler, canınana okurdum ve ellerimde ölürdü.