Hani çocukken sıcak yaz günlerinin sonunda akşam çöktüğünde, sokak oyunları bir bir biterdi. Gene de kimse eve dönmek istemezdi. Zaten bitmiş oyunda çok eğlendiğimizden değil, evde ne yapacağımızı bilemediğimizden. Ne oynardık artık ne de eve giderdik. Alışkanlığa benzeyen garip bir ağacın gölgesine kurulur, Araf’ta kalmış gibi, sokağın ortasında öylece dururduk. Öyle bir şey bu. Oyun bitti ama yıllardır biz o ağacın gölgesine yaslanıp aynı
yerde duruyoruz.