Hayatımızı oluşturan şeyin hafıza olduğunu fark etmek için ufaktan da olsa kaybetmeye başlamanız gerekiyor. Hafızasız bir yaşam esasında yaşam değildir. (...) Hafızamız bütünlüğümüz, mantığımız, duygumuz, hatta eylemimizdir. Onsuz biz bir hiçiz. (...) (Sadece annemde olana benzer, bütün bir hayatı silebilecek nihai amneziyi bekliyorum...)
Luis Bunuel
Dans ediyor, gitmek için, görünmez olmak için, kuş gibi bulutlara doğru yükselmek için. Çıplak ayaklarının altında plastik zemin kızıyor, hafifliyor, kum rengine dönüşüyor ve hava rüzgar hızıyla bedeninin çevresinde dönüyor. Dansın esrikliği şimdi ortalığı ışıklandırıyor, spotların sert ve soğuk ışığı değil bu;toprak, kayalar, gökyüzü bile beyazlaştığında ortalığı saran güneşin güzelim ışığı.
Rüzgar sert esiyor, parmaklıklar arasından ıslık çalarak geçiyor. Burada yalnızlık derin, açık denizdeki bir gemideki gibi. Can yakıyor yalnızlık, boğazı ve şakaları sıkıştırıyor, sesleri garip bir şekilde çınlatıyor, uzakta sokaklar boyunca uzanan ışıkları titretiyor.