'Yüzünden gülüşünü çalan insandan uzak dur.' demişti zamanında biri bana. 'Çünkü onu çalan her şeyi çalar. Ama yüzünü güldüren birini bulduğun an bırakma onu. Çünkü o, gerekirse kendi gülüşlerini senin için feda eder.' diye de eklemişti.
Canım kâri, bu dünyadan daha güzel bir dünya buldum ben ; kitapların arasında. Onlarla ve onların içinde yaşıyorum. Aslında onlar yaşıyorlar. Ben sadece onlara kaçıyorum. Dünyadan, insanlardan, derdimden bazen ve en çok da kendimden.
“İnsan öğretirken öğrenir ve böylece öğrencilik ve öğretmenlik dalga dalga birbirini izler. O nedenle insanın öğrencilik ve öğretmenlik rolleri sürekli değişir.”
Ne kadar da doğru söylemiş Doğan Cüceloğlu.
Öğretmenliğin en sevdiğim taraflarından biri de bu:
Öğrenmek!
Hem de öğrencilerimden bir şeyler öğrenmek.