Semanur
@Nur_sema_
Bir tek sözcükle, gökyüzü korkunçtu.
Ve onunla birlikte her şey.
6/10
2026 14. kitabı
Çok sevdiğim yazarlardan birisidir ama bu kitabını pek sevmedim. Bana hiç Mustafa Kutlu havası vermedi. Kendisinden okuduğum ilk kitap bu olsa başka kitaplarını okumazdım. Neyseki ilk kitabım değil. :)) Kitaba ismini veren hikayeyi sevdim ama diğerlerini pek sevdiğimi söyleyemeyeceğim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
10/10
2025 5. kitabı
+18
Bu kadar olumsuz unsurları bir arada barından başka bir kitap daha okumadım. Bu sebeple herkesin okumaması gerektiğini düşündüğüm ama psikolojik olarak kaldırabilecek herkesin de mutlaka okuması gerektiğini düşündüğüm bir kitap oldu.
Macar Edebiyatı çok seviyorum. Size büyük olaylar, büyük acılar gösteriyorlar ama bunları üzerinize almayın diye de sıradan bir şeymiş gibi anlatıyorlar.
Kitabın içerisinde; savaş, açlık, intihar, pedofili, cinayet, işkence, tecavüz, yalan gibi bir çok olay görüyoruz. Lakin bunları Agota Kristof öyle bir kolaylıkla anlatmış ki, "bir tabak makarna yedim." demek gibi normal bir şekilde yazmış. Olaylar oluyor ve anlatan kişiler rahatlıkla yaşantılarına devam ediyorlar. Sıradan olaylarmış gibi...
Kitap beni çok fazla etkisi altına aldı, bir duvardan diğer duvara vurdu üzerime yeni üzüntüler yağdırdı.
Anneannelerine emanet edilen ikiz kardeşlerin sevgisizlikle büyümeleri sonucunda nasıl cani insanlara dönüştüklerini okuyacağımızı düşünmüştüm. Ama olay tamamen farklı yönlere evrildi. Aslında kitap içerisinde; kahramanların bir yaşantısının olmadığı, yaşanılmamış ama yaşanmış gibi bizlere büyük yalanlar sonucu yazılan cümleleri okuyoruz. Kitabın içerisinde gerçek olmayan yaşantılardan bir tane hayatı ve ilişkisi düzgün olan kimse yoktu. Büyük bir ters köşeye uğrattı beni. Kitabın sonunda neyin yalan neyin gerçek olduğunu bile anlayamadım. Ben ne okudum diye kitapla bakışıyorum. Bu muazzam eseri psikolojiniz ve okuma seviyeniz izin verirse mutlaka okumalısınız.
"Kaygılanmayın, Tanrı her şeyi gördü. İnsanları tanır."
5/10
2024 35. kitabı
Vasattı. Çok kötüydü. Türkler hakkında saçma sapan cümlelere sahip gereksiz bir kitaptı.(Muhtemel sevmeme sebebim. Bu cümleler olmasa daha sevilesi olabilirdi.) Büyük bir hevesle başladım okumaya çok severim diye düşündüm, olmadı. Verdiğim paraya çok üzüldüm. Ben okudum siz okumayınlık bir kitaptı. Umarım yazarın diğer kitapları böyle değildir.
1518 yılında, Strasbourg kentinin Jeu-des-Enfants Sokağı'nda bir kadın, Enneline Troffea, çektiği acıdan aklını yitirir ve bir anda sokağa çıkıp dans etmeye başlar. Onu görenler önce bir anlam veremez, sonra yavaş yavaş ona kapılıp bu çılgın dans gösterisine katılır. Böylece yüzlerce, binlerce insan bir histeriye kapılmışçasına dans eder. Günlerce, haftalarca süren, dans edenlerin açlıktan ve yorgunluktan düşüp öldüğü Dans Vebası işte böyle başlar.
Konu itibariyle güzel ve ilgi çekici bir kitap ama tam bir hayal kırıklığı oldu.
8/10
2024 20. kitabı
Türk Edebiyatı ile aram pek iyi değildir ama bayıldım bu kitaba. Yazarın ölümünden kaynaklı yarım kalmış bir kitapmış. Kitabın sonu yoktu lakin sona da ihtiyacı olmayan bir kitaptı. Bu cümle biraz garip gelebilir ama tam olarak böyleydi. Muhtemelen bu cümleyi kitabı okuyunca anlayacaksınız.
23 yaşına gelmiş bir kadının evde kaldım düşüncesi içerisine girip evlenmeye çalışmasını okuyoruz. Karakterlerini de yazılan olay örgüsünü de çok sevdim. Muazzam bir kitaptı. Önümüzdeki bir süre Esendal okuyor olacağım. Umarım diğer kitaplarını da bu kadar severim.
“Bir genç adamla evlenmek benim için o kadar istenilecek bir şey mi? Yaşamayı birlikte öğreneceğiz, ama ne döğüşlerle... O olgun genci nerede bulacağız? Hadi bulduk, kafa dengi olacak mı? Hadi kafa dengi de oldu; bir ev kurup yerleşmek için bir ömür uğraşacağız. Ne üzüntüler, ne gözyaşları...”
“Eh... Benim huyum kötü.
Daha söylerken pişman oluyorum, gene de söylüyorum.”
5/10
2024 16. kitabı
Ne zaman klasik kitap okusam ve en önemlisi bu eser Rus edebiyatı olsa çok büyük hevesler içine girerim. Bu kitaba da büyük bir hevesle başlamıştım lakin büyük bir hayal kırıklığı yaşattı. Hayatımda okuduğum en kötü klasiklerdendi. (Klasiklerden okuduğum en kötü kitaplar arasında ilk üçe girer.) Hiçbir esprisi yoktu. Genel olarak Rus edebiyatında yaşanan olaylar o kadar dramatize edilir ki insanın içi acır okurken fakat bu kitapta üzüntü hissiyatı çok iyi yansıtılamamıştı. İnsanların üzüntüleri çok yüzeysel kalmış gibi hissettirdi. Bazı kitapların neden klasikler arasına girdiğini bir türlü anlayamıyorum bu da onlardan birisi oldu. Sevemedim. Okumasaydım da bir şey kaybetmeyeceğim bir kitaptı.
"Bizde tüm iyi konuşmalar, sadece ve sadece başkalarını ve kendimizi kandırmak içindir. Gösterin bana, üstünde o kadar çok ve sık çene çaldığımız çocuk yuvalarımız hani nerede? Nerede okuma salonlarımız? Sadece romanlarda rastlıyoruz bunlara. Gerçek yaşamda kırıntıları bile yok. Var olan sadece pislik, bayağılık, asyalılık."
"İnsan madem çok büyük ölçüde kaba ve akılsızdır, mademki derin biçimde mutsuzdur, o zaman nedir gurur?"
