Şiirce
@Nurayben
574 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
her yer kalabalık
lakin herkes kendi yalnızlığını taşıyor cebinde
buruşuk bir mendil gibi
yarım bırakılmış buruk bir dua gibi
Reklam
şiirin sırrını öğrendim
.
şiir;
kelimelerden değil
-acılardan süzülen ışıktır-
.
kelimelerin değil
-acıların konuştuğu yerdir-
.
kelimelerin dizilmesi değil
-ruhun kendine açtığı kapıdır-
sonunda anladım ki
-toprak;
ölülerin değil
sabredenlerin evidir-
.
-her insan
biraz toprak taşır kalbinde
biraz da henüz gömülmemiş acı-
insan öldüğünde değil unutulduğunda gömülür
bir dal eğildi rüzgâra
yaprak fısıldadı:
“sabır taş değil,
insanın yüreğinde yetişen bir ağaçtır.”
.
rüzgâr geldi
yapraklara değil
hatıralara dokundu
ve dedi ki:
“unutmak bir nimet değil,
ruhun yetim kalmasıdır.
ölüm,
insanın gömülmesi değil,
tamamen unutulmasıdır.”
rüzgâr saçlarımı karıştırdı
ve dedi ki:
“unutma, insanın en güvenilir evi
başını koyduğu omuz değil
sığınabildiği vicdandır.”
Reklam