Bu noktada, hümanizma, bir aşkınlık arama hedefi ile ilişkilendirilebilirse insana "tanrılaşması"nın yolunu açma çabası olarak telakki edilebilir. Nitekim Hümanizmanın , bir başka düzlemde kiliseye baş kaldırmak isteyen bir çaba olduğunu biliyoruz. Kiliseye: "Sen sensen, ben de benim!" diye kafa tutan insan tavrı: bu tavır nihai hedefinde kendi yasasını kendi yapan (dolayısıyla kutsal yasayı dışlayan) telakkinin tezahürüdür. Kur'an bu tavrı şeytanlaşma ve şeytana tapma ile bir tutuyor ve ona "tağut" (veya tağutilik) adını veriyor. (Bakara:256,257; Nisa:76; Maide:60; Nahl:36).