“Adam denizi unutmamış. Ben senin yanındayım, yalnız bırakmam seni demiş, gitmiş denizin ortasına kondurmuş evini. Kendi ülkesini kurmuş. Sırtını da bir güzel dönüvermiş geveze dünyaya. Ne var ki, arkasını döndüğü dünya peşini bırakmıyor garibin. Bir ağbisi var, düşman başına.”
Bir hayatım daha olsa korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok.
Yok.