Halkaküpeliheidi
@Nurcanlabiz
"Bocalayıp duruyoruz hayaller içinde, kutsal bir güç bizi buralardan bir kurtarsa!"
Öğretmen
Lisans
225 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
#ozbüyücüsü
"Ah!" dedi Teneke Adam üzüntüyle, "Keşke benim de hızla çarpacak bir kalbim olsaydı."
Sanki epeyce emek ve bütçe ayrılmış bir film seyretmiş gibiyim. Işıklar,sahne geçişleri,ormanın dehşeti,porselen şehir,uçan maymunlar, kraliçe fare, zümrüt elbiseler hepsini hepsini gördüm. Hayal gücünüzü dipdiri tutacak şahane bir eser. Okurken çok ama çok zevk aldım.
Sayfalar aktıkça kendime sorular sorup cevap aramayı pek severim.İlk sorum şu oldu:
Yolunuz bir büyücüye düşse ondan ne isterdiniz?
(Ben bu soruyu düşünmeden yanıtladım bile.)
Onlar sırasıyla memleket, kalp, beyin ve cesaret istemeye gittiler. Fakat büyücüye giden yollar tıpkı büyü gibi korkunç ve esrarlı yollardan geçiyordu.Yolların böyle olması bizi maceradan maceraya sürükledi.
Kitap Sevim Ak'ın Elma Şekeri ülkesi'ne benziyor fakat bunda olay akışı daha canlı diğerinde ise altındaki mesajlar çok güzel. Ben her türlü masal okumaya bayılıyorum. İçinde bulunduğum dünyadan sıyrılıp biraz kafa dağıtmak için beni başka gezegene götürüyorlar üstelik bitince geri de gelebiliyorum ne hoş.
İkinci sorduğum soru şu oldu:
Her taraf yemyeşil yahut en sevdiğim renk olsa başka renkler hayatımızdan çıksa ne hissederdim?
Bunun düşüncesine bile katalanamadım. Ruhumda bir ağırlık duydum.
Üçüncü soru ise porselenden insan olmak( o prenses kadar güzel olmak) mı kandan candan olmak mı?
Zaten bu soruyu düşünürken prenses benden önce yanıtladı kırılmamak için sürekli dikkatli olmak ne yorucu idi.Allah insanı nasıl da mükemmel yaratmış dedirtti.
En sevdiğim alıntıları bırakıp ben yeni kitabıma başlayayım.
"Bilgiyi sağlayan tek şey deneyimdir ve dünyada ne kadar uzun kalırsan o kadar deneyim elde edersin"
"Kısa süre öncesine kadar bir çiftçinin mısır tarlasındaki direğe bağlı durduğumu ve şu anda bu güzel şehrin
Reklam
#kalkyerineyat
Bir fincan çay ile beraber bitecek bir kitap.
O kadar akıcı bir dili var ki, gözünüz uzak geçmişe dalarken bitiverdi diyorsunuz. Her yudumladığınız satırla içinizi ısıtan, kendinizi hiç de yabancı olmadığınız hislerle sarmalayan bu elimdeki eser,sayfayı açtığım her yeni hikayede Şermin Yaşar'ın o sıcak tebesümü ile okuttu kendini.
Her hikayede ortak bulduğum bir şey vardı: Çocukluk. Kimisi yaşanamamış, kimisi elinden alınmış kimisi yanlış yaşanmış.Siz de bu hikayelerle çocukluğunuza seyahat ediyorsunuz. (Hatta öyle ki bazı şeyleri bu da benden alınan çocukluğum yerine diye yaşadım bu hafta ne de olsa insanın içinde onunla beraber nefes alan bir çocuk yok mu?)
Nokta Nokta Gül hikayesinde ben de Cevriye gibi güldüm.Çevremdeki isimlerin anlamlarını ve yaşantılarını getiriverdim aklıma.Bu Cevriye doğru söylüyordu.
Çöp hikayesi de en etkilendiğim oldu. İnsanın ait olmadığı yerde olması, kendisini özgürce yaşayamaması ne zordu. Kendimi yerine koydum içim daraldı.
Bu kitabı anlayabilmek için biraz hayat okulundan mezun olmak lazım gibi geliyor bana. Gözlemlerini, dinlediği deneyimleri konuşturmuş yazar. "Çocuk olursa evlilik düzelir, evlenince elbet sevilir eş" gibi toplum dayatmalarının getirdiği bireysel huzursuzluk. Bunu yaşayan ne kadar çok insan var. Toplum istiyor diye yaptığı şeylerin cefasını tek başına çeken ve bunun yüzünden mağdur olan çocuklar içimi bir kez daha burktu.
Hikayeler o kadar tanıdık ki Tıkırtı hikayesinde üst komşumun evine girdiğini iddia eden komşusunun,apartmanda adının deliye çıkışı acaba #şerminyaşar , bizim Şahibe ablayı mı anlatıyor diye düşündürdü. Çevremizdeki herkes bir kahraman ve hayatları dinleyene sıcacık hikaye dedirtti bana kitap. İyi ki okumuşum.
Güzel bir alıntı bırakayım siz de okuyun :
"Mutsuzluk, kadınların
#engereğingözü
Meşhur bir soru var:
-Sen kimsin?
-Ben bir hiçim.
Aslında dünyanın da kitabın da özeti değil mi?
Hepimizin ruhuna sirayet etmiş nefsi arzularımız var buna koltuk sevdası da dahil. Otobüs yolculuğunda bile cam kenarında gitmek isteriz. Özel araçta en ön koltukta. Düşünün ki şimdi hükümdar tahtınız var bırakmak ister misiniz? Sonrası kan kokusu..
Tarih kitaplarından üzerine düşünmeden ezberlediğimiz bilgilere karşı merak uyandırıyor bu eser.
Livaneli'yi çıktığı bir programda dinlemiştim.Kitap sohbetine şunları ekledi:"O kösem sultan yok mu boyu kısa ama korkulur bir kadın.O dönemlerde beddua olarak geçer Allah seni padişaha sadrazam etsin sözleri. Çünkü kelle koltukta gezersin."
Evet bize saray, padişah sözleri tıpkı kitabın kapağı gibi ihtişamlı geliyor. O dönem giyilen kıyafetler,takılar, fincanlar, yemek kültürü..Ama kitabı okuyunca anladım ki sıradan olmak en özgürü, en hesapsızı.
"Esnemek gibi önüne geçilmez bir durumu engelemek için saray ileri gelenlerinin başvurduğu usulleri öğrenmek ve mesela esneme duygusu kabardığı anda dilinizi damağınıza sıkıca bastırmak gibi hünerleri bilmeniz gerekirdi"
Şimdilerde bir virüs sebebiyle var olan sokağa çıkma yasağının o dönem kadınlardan nefret eden bir padişah tarafından kadınlara özgü oluşunu bilmek ilginçti doğrusu.
"Öyle bir devirdi ki, İstanbullu, korkudan beti benzi solmuş halde kendini eve attı mı rahat bir nefes alır, mecbur kalmadıkça bir daha da sokağa çıkmamaya çalışırdı.
Türk kahvesinin içilmesinin yasak olması mı bu dayanılır gibi değil.
En sevdiğim alıntı
"Gece ve gündüz birbirinin yardımcısıdır Hünkarım. Onlar, birine zıt değildir. Göster bakalım dünyada hangi şey iyidir ki onda kötülük bulunmasın? Mesela biri bir kimseyi öldürmek istediği zaman daha başka birtakım kötü işlerle meşgul
#yalnızız
İlk kez Peyami Safa okudum ve bu okuyuş sevdiğim yazarların sıralamasını değiştirdi. Bu kadar bilinmeyen kelimenin olup da bu kadar anlaşılır ve akıcı olan eser tanımamıştım. Yazıldığı yıllar düşünüldüğünde çok ilginç geliyor ki sanki bugün yazılmış gibi. Farklı ama etkili bir kalemi var. Hele de çizdiği Besim karakterinin kız olduğuna o kadar inanmış ve onu denizin karşısında mayosu ile güneşlenen biri olarak tasavvur etmişken dayı çıkıvermesi büyük şaşkınlıktı.
Nasıl başladı nasıl bitti. Mükemmel,bulutların üstünde uçurtan bir aşkın bir anda yerin dibine çakması gibi acı bir haykırış içerisinde. En başından aşk-ı memnu gibi aile içi farklı ilişkiler olarak tanıdığım kitap ortalarında derin psikolojik tahlillerle düşündürmeye başladı. Toplumun bize dayattığı eşitsiz roller ve bizim içimizde yaşayan ikinci kişi...
Selmin ile başlayan hikayenin Meral ile bitmesi. Acı başlangıç acı bitiş.
Samim karakteri çok etkileyici idi.Az daha kendimi bu hayali karaktere kaptırıverecektim. Bir insan hem çok zeki hem çok saf nasıl olabiliyor?
Sonunda Samim için "Son mektup" adlı şarkıyı dinledim. "Tanrının verdiği canı kul alırmış, benim kaderimde ayrılmak varmış her şeyi anladım bu son mektupla" Sözleri kitaba cuk diye oturdu. Eğer kitap okumakla aranız pek yoksa ve bir tane ömrümde okumuş olayım derseniz bu kitap olsun bence.
Hangimiz Simeranya'da yaşamak istemez ki?
En sevdiğim alıntı:
" - Ağabey size neşeli bir istasyon arayayım mı?
-Radyoda değil, kalbimde neşeli bir istasyon arıyordu"
"Unutmak için en iyi çare unutmaya çalışmak değil, çalışmamaktır"
Kitaptan öğrendiğim birkaç kelime (Aslında çok var en çok kullandıklarımızdan sectim)
Musibet:uğursuz
Aura:ortam
Şahika:zirve
#kitapyorumu #kitapalıntıları#kitapönerileri #okudumbitti #kitapönerisi
#elvedagülsarı
Biraz üzülmeye hazır mısınız?
Kitapta baştan sona ara vermeyen bir hüzün sardı beni. Tamamen atın hikayesini anlatacağını düşündüğüm yazar, asıl Kırgız Tanabay'ın adanmışlık öyküsünü anlatıyordu. Ve yaşamın her köşesinde ona eşlik eden Yorga Gülsarı..Gülsarı öyle güzel ki, kim güzel olmuş da başına gelmeyen kalmamış diyeyim siz anlayın.. Kitabın içinde atlar ve Kırgız kargışları hakkında ufak ufak bilgiler bulabilirsiniz.
Tam da köye gitmiş ve eski zamanlar ile şimdiyi karşılaştırmıştım zihnimde. Zaman değişmişti.Artık tütün yapamayan köy halkı, yaylalara da gidemiyor ve eskiden eğlendiğimiz, koştuğumuz alanları harabe halinde görmek bile bir çeşit ölümdü içimde.Sevdigimiz insanların gerek iş gerek eş için göçmesi, kiminin ölmesi, kalanların da eskisi gibi sağlam olmayışı tüm neşeyi ve çocukluğu silmişti sanki köyden. Bu yüzden genç bir adamın yaşlanma süreci bana arkadaşlık ederek bir nebze yalnız olmadığımı hissettirdi.
Bektaş karakterini çok asil buldum. İnsan vazgeçmeyi bilmeli. İçinde adanmışlık da olsa değer görmediği yerden arkasına bakmadan gitmeli.
En sevdiğim alıntı:
"Ölesiye bitesiye çalıştınız, insan gibi yaşamadınız, şimdi de bize nefes aldırmak istemiyor, insan gibi yaşamamıza engel olmak istiyorsunuz"
"Oysa insan ruhunun aynası, el hüneri, göz nuru değil midir?"
Kitaptan öğrendiğim birkaç kelime :
Tıynet:huy
Uz:güzel
Kodaman:para ve mevki sahibi kimse
Yılkı:at sürüsü
İğdiş:erkeklik yapamayacak duruma getirilmiş
Yorga:Binicisini sarsmayan at yürüyüşü
#kitapyorumu #kitapalıntıları #kitapönerileri #bookstragram #okudumbitti #kitapönerisi #bookstagramturkey
Reklam