yüce zihinler kimi zaman, ellerinde henüz bir kanıt ya da iddia olmadan gerçeği tahmin edebilirler. (Diderot buna "esprit de divination (ilahi mizaç)" sahibi olmak derdi.)
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Mutlulardı ama basit insanlar da değillerdi, anla tabiliyor muyum? Bizse sevinç sözcüklerini pek kul lanmıyoruz artık, malum. Bütün tebessümler eski çağlarda kaldı. Böyle bir tasvir okuyunca hemen bazı varsayımlarda bulunmaya meylediyoruz. Böyle bir tasvir okuyunca hemen bir Kral arıyor gözlerimiz; etrafında soylu şövalyeleriyle muhteşem bir aygırın sırtında ya da kaslı kölelerin taşıdığı altın bir tahtıre vanda, yüce bir Kral. Ama kral yoktu Omelas'ta. Kı lıç kullanmıyorlardı ve köleleri de yoktu. Barbar de ğillerdi.
Vicdan bazen konfordan daha güçlüdür.”
Bazı insanlar düzenin parçası olmayı reddeder.
Gerçeği bilmek, onu kabul etmek zorunda olmak anlamına gelir mi?