"Seninle dünya arasında ulaşılmaz, garip, boş bir tünelin olduğunu fark ettim. Kimse o yolu biliyor mu, bilmiyorum. Tünelin girişinde yalnız başına dikiliyorsun, çünkü bir şeyler biliyorsun, ben bile isimlendiremiyorum.”
Béla Tarr / Kárhozat (1988)
"Bilindiğini söylediğin bu kelimenin özü için bir ömür harcamaya değer. Bu kelimenin ağızlarda sıradanlaşarak ruha ulaşmasını engelleyen ne varsa kaldırmak için yolun sonuna kadar yürüdüm. Bundandır benim içimi titreten bu kelimenin sana dokunmaması"
Demek ki herkesin içinde ancak kalbiyle birlikte içinden söküp atabileceği bir acısı varmış ve herkes bu acıya sahip olmasını gerektirecek bir şey yapmış...