"Kendime o kadar güveniyordum ki, bana meydan okumayacağından o kadar emindim ki ama çok yanılmışım. Seni evcilleştiremedim. Beni fetheden sensin, tamamen ve bütünüyle."
İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu...
İçimizde bir şeytan yok...
İçimizde aciz var... Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var...
Gece ve ayın birbirlerine ait olduklarını düşünürdüm.
Ta ki gecenin amacının ayı yutmak olduğunu fark edene dek!
Kim derdi ki gece aslında ona ışık veren aya düşman!
Ah,insanlar niçin herşeyi anlayamıyorlar? Beş dakika,on dakika, yarım saat kendilerini unutsalar, kendilerini karşılarındakinin yerine koysalar, tam onun gibi -fakat hiç eksiksiz ve tam- onun gibi duysalar, her şey ne kadar yerli yerinde olacak. Hayır! İlla ki zıddiyetler, öfkeler, yanlış anlaşmalar, kıskançlıklar, inatlar, şüpheler, hâkim olmak azruları...
Sayfa 84 - Neriman ve kendi iç sesimin hayata bakış açısının uyumu·Kitabı okudu